- Kötü Anne için düşündüğüm, kurmaya çalıştığım fotoğraf-sinema karşıtlığına biraz girilmiş burada. Jacek, kız kardeşinin fotoğrafını fotoğrafçıya götürüyor ve "fotoğraftan birinin ölüp ölmediği anlaşılır mı" diye soruyor. daha sonra sinemaya gidiyor. sinema salonuna girmiyoruz ve bariz bir karşılık kurulmuyor ama yine de fotoğrafla ölüm arasında adlı adınca kurulan bağ dikkate değer. he bir de sokak ressamı var tabe. o da başka bir anı dondurma hali. ve yine küçük bir kız çocuğunun resmi çiziliyor. ve evet, kötü anne'de de var bu resim.
- jacek'in taksi şoförünü öldürmesi, devletin onu öldürmesinden bir şekilde daha insani. jacek'inki öldürmenin tüm vahşetini ortaya serse bile hapishanedeki mekaniklik insanın kanını donduruyor. jacek kurbanını öldürürken bi ara gözyaşlarına boğuluyor.
- bilgi vermek konusunda olağanüstü incelikli bir film. jacek'in güldüğü tek an pastanenin camından bakan küçük kız çocuklarıyla şakalaşması. onda bile bir şey fırlatıyor. yine de çocuklar anlıyorlar onu. henüz ölüp ölmediğini bilmediğimiz ama kaybettiğini anladığımız kardeşiyle bağ kuruluveriyor böylelikle. zaten bir yandan her şey kopuk gibi ama alttan alta her şeyi birbirine bağlayan çok güçlü bir bağ var. kieslowski'nin kucaklayıcılığına hayran olmamak elde değil. öyle bir kucaklayıcılık ki, öldürme eylemindeki vahşetten de gözünü budağını sakınmayan ama öldürene de haksızlık etmeyen, daha doğrusu muhattabı o olarak değil, devlet olarak kuran bir yapısı var. bir insan var filmde, bi de makine, devlet. taksi şoförünün öldürülürken çoraplarının ayağından çıkmasını hatırlayalım. ve sonra jacek'in kendisi devlet tarafından öldürülmeden önce saklanmış bilgi üzerinden insanlığını kuruyor onun film, yaşayan bir şey, öldürülürse bir katil değil, yaşayan o şey öldürülecek gibi.
- avukat, baba olmuş. kieslowski'nin şefkati. öldürmenin karşıtı.
- işçi. jacek taksi şoförünü öldürmeden önce trafikte gözlerinin içine bakıyor onun ve resmen gözleriyle "yapma" diyor, başını iki yana sallıyor. ben o anda bunun jacek'in tereddüdü olarak yorumladım. ama sonra aynı işçi hapishanede de ortaya çıktı. oraya tekrar bakmam lazım.
Fotoğraf donmuş bir şey ya, sabitlenmiş. Çerçevelenmiş, ödünç alınmış bir ebediyet gibi. Sontag "neat slice of time" diyordu galiba. Neyse, aslında Kötü Anne'nin en başındaki karanlık oda sahnesi, bahsettiğin karşıtlığı hissettiriyor. Veya ona imada bulunuyor bence. Fotoğraf göndermesi bir sınırlılık, dediğim gibi ebedi ve tekinsiz bir sınırlılık hissi veriyor (rahim, anne?) Daha önce söylemiştim, evin içinde başlamakla yetinmiyorsun, evin bir parçasının içinden, karanlık odanın içinden başlıyorsun, hatta kız karanlık odadaki dolapta (için içinin içi gibi bir şey) aranıyor, bir şeyler bulup buluşturuyor vs...
YanıtlaSilÖyle, aklıma geldi, yazayım dedim.
sınırlılık. anne.
Sil